රතු බිත්තර

අපි ජීවත් වුණේ මතුගමෙන් බදුරලිය පැත්තට යනකොට හමුවෙන, මොරපිටිය–රූණකන්ද රක්ෂිතය අයිනේ තිබුණු පොඩි ගමක..

අපේ ගෙදරට මම කිව්වේ “රතු ගෙදර” කියලා. ඒ ගෙදර බිත්ති රතු පාට නිසා නෙවෙයි. අපේ ගෙදර මිනිස්සුන්ට තිබුණු පුදුම රතු පිස්සුව නිසා.

අපි කෑවේ රතු හාලේ බත්. උදේට රතු ඉඳිආප්ප. රතු කවුපි, රතු දඹල, රතු බිත්තර. පාන් ගෙනාවත් පරළු පාන්. රොටියක් හැදුවත් ඒකට කුරක්කන් පිටි අහුරක් හරි දාලා පාට කරගෙන, “මේක සුදු පිටි නෙවෙයි” කියලා හිත හදාගත්තා.

කවුරුහරි ගෙදරට සුදු බිත්තර ගෙනාවොත් අම්මා ඒවා දිහා බැලුවේ කුකුළා බිත්තර දාලා වගේ සැකයෙන්.

අපේ තාත්තා ගෙදර ළඟ තිබුණු කඩ හය හතක්ම පහුකරගෙන, රක්ෂිතය අයිනේ තිබුණු රංග ෆාම් එකට ගියා රතු බිත්තර ගන්න. වෙන කඩවල රතු බිත්තර තිබුණත් තාත්තාට ඒවා රතු මදි.

“රංගයාගේ බිත්තරේ කහමදේත් පාටයි,” තාත්තා හැමදාම කිව්වා.

"ඔයා දැක්කද රංගයගේ බිත්තරේ " බයිසිකලයක් ගන්න සල්ලි ඉල්ලලා ඉල්ලලා දෙන්නේ නැතුව ඉන්න තාත්ත එක්ක මට කොහොමත් පොඩි ඇරියස් එකක තිබ්බා 

"මොකක්ද තෝ කිව්වේ ..." තාත්ත එලියන එනකොට මම පාරට පැනලා දුවලා ඉවරයි, ආයේ ගෙදර යන්නේ  හවසනේ 

සිසිලියේ වසන්තය

 

චෙෆාලූ (Cefalù) වෙරළට එදා හැන්දෑවේ ඉර බැස්සේ හරිම හෙමින්.

මුහුදට ඉහළින් තිබුණු නිල් අහස මුලින්ම ලා රන් පාටකට හැරුණා. ඊට පස්සේ තැඹිලි පාටක් ඒ අතරට එකතු වුණා. ඈත වලාකුළු කීපයක දාර රතු පාටින් දිලිසුණා.

මම වෙරළ අයිනේ නැවතිලා ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.

මිනිස්සු පිරිලා.

වැල්ලේ සෙල්ලම් කරන ළමයි. අතින් අත අල්ලගෙන යන තරුණ ජෝඩු. මුහුද පැත්තට පුටු හරවාගෙන වයින් බොන වයසක යුවළක්.

ඒ හැමෝම අතර මට පෙනුණේ නැති කෙනෙක්ව.

සොෆියා.

අවුරුදු ගණනාවකට කලින් මේ වෙලාවටම ඇය මගේ අතේ එල්ලිලා මේ වැල්ල දිගේ ඇවිදගෙන ගියා.

එදා ඇගේ පා සටහන් දෙපැත්තෙන් මගේ පා සටහන් තිබුණා.

අද තිබුණේ මගේ ඒවා විතරයි.

මම සපත්තු දෙක ගලවලා අතට ගත්තා.

සීතල වෙමින් තිබුණු මුහුදු වතුර පාදවල වැදිලා ආපහු යනකොට මතකයක් අරගෙන යනවා වගේ දැනුණා.

“ප්‍රගීත්...”

මම එකපාරටම පිටිපස්ස හැරුණා.

කවුරුත් මට කතා කරලා තිබුණේ නැහැ.

ඒ හඬ තිබුණේ අවුරුදු ගණනකට එහා පැත්තේ.

සංසලා III (අවසන් කොටස)

 

තුන්වැනි සහ අවසාන කොටස — ඇගේ කතාවේ අයිතිය

සංසලා II

පලවෙනි කොටසට

 දෙවෙනි කොටස - පවන් 

“ඔයා කොහොමද පවන්ව දන්නේ?”

සංසලා

කෙටි කතාව දිග කතාවක් වුන නිසා කොටස් තුනකට තමා දාන්නේ

පළමු කොටස - ආගමනය

යුපුන්ගේ සීන් එක මිහිඳු රජතුමාගේ කාලේ වුනානම්

යුපුන්ගේ සීන් එක මිහිඳු රජතුමාගේ කාලේ වුනානම් ,




ඒක ධමනි සීයා - සුපුන් කියන්නේ අපේ රටේ සම්පතක් , ඒ සම්පත අපි රැකගන්ට උවමනායි . එයාට ඔලිම්පික් සඳහා යන්න ජෙට් යානයක් අපේ කුලියපිට්‍ය වෝක්ස් වැගන් කර්මාන්ත ශාලාවෙන් අපි ලබාදෙන්ට කටයුතු කරනවා අපේ රජයක් යටත් .


සර් සර් ඒ සුපුන් නෙවේ යුපුන් - කමක් නෑ අයිසේ මොකෝ වෙන ඔලිම්පික් යන්න එවුන් ඉන්න්වයැ .