පළමු කොටස - සංසලාගේ ආගමනය
“හොඳම නිළිය ලෙස මෙවර සරසවිය සම්මානය හිමිවන්නේ…”
නිවේදිකාව වාක්යයේ ඉතිරි කොටස කියන්නට පෙරම ශාලාව තුළ වූ සියලු දෙනාගේ දෑස් එකම තැනකට යොමු වී තිබිණි. තුන්වැනි පේළියේ අසුනක, කළු පැහැති දිගු ගවුමකින් සැරසී සිටි සංසලා ඇල්ලේපොළගේ මුහුණ විශාල තිරය මත දිස්විය. ඇය සිනාසෙන්නට උත්සාහ කළාය. එහෙත් එකිනෙක තදින් බැඳුණු ඇගේ ඇඟිලි තුඩු මත වූ සුදු පැහැය ඒ සිනහවට යටින් සැඟවී තිබූ නොසන්සුන්කම හෙළි කළේය.
“— හිම වැටුණු නිම්නයේ ගිනි චිත්රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් සංසලා ඇල්ලේපොළ!”
ශාලාව පුරා නැඟුණු අත්පොළසන් හඬ මැද සංසලා මඳක් හිස පහත් කළාය. ඇගේ දකුණු පසින් සිටි අර්වින් ගජනායක පළමුව නැඟී සිටියේය. වයස අවුරුදු හැට ඉක්මවා තිබුණද ඔහුගේ පෙනුමේ හෝ හැසිරීමේ වියපත් බවක් නොතිබිණි. ඔහු සංසලාගේ උරහිස මත අත තබා සුබ පැතුවේ තමා කළ දැවැන්ත ආයෝජනයක ප්රතිලාභය දෑසින් දැකගත් ව්යාපාරිකයෙකුගේ තෘප්තියෙනි.
අර්වින් අසල සිටි රාජීව් ද නැඟී සිටියේය. ඔහු සංසලා දෙස බලා සිනාසුණේ කැමරා වෙනුවෙන්ම නොවන බව ඇයට සිතිණි. අත්පොළසන්, විදුලි ආලෝක සහ කැමරා අතරින් වේදිකාව දෙසට යන අතරතුර ඇය එක් වරක් ආපසු හැරී ඔහු දෙස බැලුවාය.
රාජීව් තවමත් ඇය දෙසම බලා සිටියේය.
සම්මානය අතට ගත් පසු සංසලාට කතා කිරීමට ලැබුණේ විනාඩි දෙකකි. කලින් සකස් කරගෙන පැමිණි වචන සියල්ලම ඒ මොහොතේ ඇයට අමතක වී තිබිණි.
“මාව විශ්වාස කළ හැමෝටම ස්තුතියි,” ඇය කීවාය. “මගේ ජීවිතයේ කිසිම දවසක මේ වේදිකාව මට අයිති වෙයි කියලා මම හිතුවේ නැහැ. මාව විශ්වාස කරපු, මගේ ගමනේදී මට ශක්තියක් වුණු හැමෝටම මේ සම්මානය අයිතියි.”
ඇය මඳකට නිහඬ වූවාය.
එය සාමාන්ය ස්තුති කතාවක හැඟීම්බර අවසානයක් ලෙස බොහෝ දෙනා පිළිගත්හ. පසුදා පුවත්පත් එම වචන සිරස්තලවලට ගෙන තිබිණි.
******
