ඉතින් හිතවත

මට AI අහුවෙලා වඳුරට දැලිපිහිය දුන්නා වගේ තමා , මේ අනික් සින්දුව , කනක් ඇහිලා ඉන්න වෙන්නේ නෑ ඉතිං දැන් . 

යූ බටෙන් අහලා එක සකරබයිස් කරලා මෙවන් වටිනා නිර්මාණ සමගින් රැඳ සිටින්න 

https://www.youtube.com/watch?v=2epMINM5TKw

විසල් සයුරක රළ නැගී

නිසල් අහසක පැහැයෙනි

කුසුම් සුපිපෙන ඉවුරෙනි

ගලනා දියේ නාදෙනි

 

කලෙක ළඟින්

අප සිටි බව අමතකව නැති

 

වලා තීරෙක සැඟව බැබලුණ

හිතුන විටෙකදී නිලොබ හිනැහුණ

සුදුමීදුම්  සළුව  මැදින්

හිනැහීඑන පුරා සඳ වැනී

 

විසල් සයුරක රළ නැගී....

 

කලෙක ළඟින්

අප සිටි බව අමතකව නැති

 

මීන් පාඩුම් තේන් නාඩුම්

පාලමේ අත්වැටට යටින්

සින්දුකියන මීනරෑන

මටකීව ලෙසින්

කලෙක ළඟින්

අප සිටි බව අමතකව නැති

 

නෙතේඅගට නිතරගලන

නෙතඹුන් මැද්දෙන්

බොඳවූවත් මැවී පෙනෙන

ඔබෙ රූ චායා

 

විසල් සයුරක රළ නැගී...

කලෙක ළඟින්

අප සිටි බව අමතකව නැති

ඉතින් හිතවත...

කලෙක ළඟින් අප සිටි බව

අමතකව නැති

සිංදුව යූ බටේ

 සල්ලි සල්ලි කියලා බැලුවේ නෑ  දැම්මා යූ බටේට 

https://youtu.be/H4iVjSXvsjg?is=inxmV4n-yDFaejoJ

අලුත් පෝස්ට් එක පේනවද

 ආයෙත් බ්ලොග් රෝල් වල අප්ඩේට් වෙන්නේ නෑ ,  මේ පොස්ට් එක පෙන්වාද ,  ඊට කලින් දැම්ම මේ ලින්ක් එකේ තියෙන එක පේනවද 

https://iwanpaulooshaa.blogspot.com/2026/10/blog-post.html?sc=1791469513423#c2261680555464954144

එක කුඩයේ යට

දැන් AI  තියෙන නිසා තමන්ගේ මැට්ටම් තම්මැට්ටම් කියලා අපිටම අපේ පදේට නටාගන්න  පුළුවන් , අපේ මෙලෝ රහක් නැති ගී පද වලට හරි හමන් සංගීතඥයෙක් තනු දාන්නේවත් , හරිහමන් ගායකයෙක් සිංදු කියන්නේවත්  නැති නිසා අපිම ලියලා SUNO  එකෙන් මියුසික් දාගෙන , චැටා කියල වීඩියෝ හදාගෙන අපිම අහනවා ,  උඹලටත් අස්සවනවා බැනුම් අහන්න හරි .

හන්තානේ පාමුල වැහි බීරම 

මං වින්දා තෙමෙමින් රෑ තනියම 

ඔබ එන්නට  ඉස්සර පෙර දවසක 

හද මැදුරේ කවුරුත් නෑ තනියට 

පින්නට වැස්සට අවුවට රස්නෙට

සීතල අරගෙන හමනා හුළඟට  

මේ කුඩයේ යට ඉස්සර හවසට

සත්තයි කවුරුත් නෑ මගේ තනියට

වැව රවුමේ හෙමිහිට ඇවිදිනකොට 

මාලිගාව ලඟ පත්තිනි දෙවොලට 

බහිරව කන්දේ ගනිද්දී පියගැට 

සත්තයි කවුරුත් නෑ මගේ තනියට 

කාලය යනකොට හෙමිහිට හෙමිහිට 

වැහිබීරම මැද කෝ අද  තනිකම 

වැව රවුමේ ආයෙත් ඇවිදින්නට 

එක කුඩයේ යට දැන් ඔබ ඇත මට .  

ආයු

කෑගල්ලෙ මොලගොඩ රත්නින්ද මොලගොඩ ගුරුන්නාන්සේ කියන්නේ කාලයක් ලංකාවේ මූර්ති ශිල්පයේ ප්‍රවීනයෙක් . පාරම්පරික මූර්ති ශිල්පියෙක් හැටියට එතුමාගේ මුර්තියක් නොතිබ්බ ප්‍රභූ නිවසක් ඒ කාලේ ලංකාවේ නොතිබ්බ තරම් .  පස්යාලේ ජාතික අනුරූ පාසලේ ආරම්භක ආචාර්යවරයෙක් හැටියටත් ප්‍රදේශයේ වගේම රටෙත් නම තිබ්බ පුද්ගලයෙක් .  එකට හොඳම උදාහරණය තමා ,  වේල්සයේ පදිංචි ශ්‍රීලාංකික ව්‍යාපාරිකයෙකුට හදපු පිලිමයක් ගැන පැහැදුණු ඒ පුද්ගලයා ගුරුන්නාන්සේගේ පුතාව එංගලන්තයට ගෙනල්ලා ලංඩනයේ  Morley College එකේ Modelling and Casting Wax Sclupture පාඨමාලාව කරන්න විතරක් නෙවේ වැක්ස්  ප්‍රතිමා නිෂ්පාදන ආයතනයක පුහුණුව සහ ලංකාවේ අවශ්‍ය පහසුකම් හදාගන්නත් අනුග්‍රහය දැක්වුවා. 

මොලගොඩ ගුරුන්නාන්සේගේ පවුලේ හතර දෙනයි ,  මොලගොඩ නෝනයි ,  පුතයි දුවයි .  සෑහෙන වයසට ගිහින් ගුරුන්නාන්සේ මිය යනකොට පුතා ශිල්පය තාත්තට වඩා හොඳට ප්‍රගුණ කරලා හිටියේ, ඒ සමගම Wax Sculpture හෙවත් සිංහලෙන් කියනවනං  ඉටිරූප. ඒවගේම  Fiber Sculpturre කලාව නිසා පුතා වෙනම වෙළඳපලක් හදාගෙන තිබ්බාකොටින්ම කියනවනං මේ පාරම්පරික කළා පවුලක් වුනාට සෑහෙන ධනවත් පවුලක්  , හැබැයි  තාත්තට තිබ්බ ඒ ප්‍රතාවත් පෞරුෂය පුතාට තිබ්බේ නෑ  කියන එක තමයි  හැමෝගෙම  අදහස. 

මෙතනින් එහාට කතාවේ මේ කොටස ආයු මොලගොඩ ගේ හඬින්ම ඇහුවමවත් උඹලා මේක විශ්වාස කරයි 

රතු බිත්තර

අපි ජීවත් වුණේ මතුගමෙන් බදුරලිය පැත්තට යනකොට හමුවෙන, මොරපිටිය–රූණකන්ද රක්ෂිතය අයිනේ තිබුණු පොඩි ගමක..

අපේ ගෙදරට මම කිව්වේ “රතු ගෙදර” කියලා. ඒ ගෙදර බිත්ති රතු පාට නිසා නෙවෙයි. අපේ ගෙදර මිනිස්සුන්ට තිබුණු පුදුම රතු පිස්සුව නිසා.

අපි කෑවේ රතු හාලේ බත්. උදේට රතු ඉඳිආප්ප. රතු කවුපි, රතු දඹල, රතු බිත්තර. පාන් ගෙනාවත් පරළු පාන්. රොටියක් හැදුවත් ඒකට කුරක්කන් පිටි අහුරක් හරි දාලා පාට කරගෙන, “මේක සුදු පිටි නෙවෙයි” කියලා හිත හදාගත්තා.

කවුරුහරි ගෙදරට සුදු බිත්තර ගෙනාවොත් අම්මා ඒවා දිහා බැලුවේ කුකුළා බිත්තර දාලා වගේ සැකයෙන්.

අපේ තාත්තා ගෙදර ළඟ තිබුණු කඩ හය හතක්ම පහුකරගෙන, රක්ෂිතය අයිනේ තිබුණු රංග ෆාම් එකට ගියා රතු බිත්තර ගන්න. වෙන කඩවල රතු බිත්තර තිබුණත් තාත්තාට ඒවා රතු මදි.

“රංගයාගේ බිත්තරේ කහමදේත් පාටයි,” තාත්තා හැමදාම කිව්වා.

"ඔයා දැක්කද රංගයගේ බිත්තරේ " බයිසිකලයක් ගන්න සල්ලි ඉල්ලලා ඉල්ලලා දෙන්නේ නැතුව ඉන්න තාත්ත එක්ක මට කොහොමත් පොඩි ඇරියස් එකක තිබ්බා 

"මොකක්ද තෝ කිව්වේ ..." තාත්ත එලියන එනකොට මම පාරට පැනලා දුවලා ඉවරයි, ආයේ ගෙදර යන්නේ  හවසනේ 

සිසිලියේ වසන්තය

 

චෙෆාලූ (Cefalù) වෙරළට එදා හැන්දෑවේ ඉර බැස්සේ හරිම හෙමින්.

මුහුදට ඉහළින් තිබුණු නිල් අහස මුලින්ම ලා රන් පාටකට හැරුණා. ඊට පස්සේ තැඹිලි පාටක් ඒ අතරට එකතු වුණා. ඈත වලාකුළු කීපයක දාර රතු පාටින් දිලිසුණා.

මම වෙරළ අයිනේ නැවතිලා ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.

මිනිස්සු පිරිලා.

වැල්ලේ සෙල්ලම් කරන ළමයි. අතින් අත අල්ලගෙන යන තරුණ ජෝඩු. මුහුද පැත්තට පුටු හරවාගෙන වයින් බොන වයසක යුවළක්.

ඒ හැමෝම අතර මට පෙනුණේ නැති කෙනෙක්ව.

සොෆියා.

අවුරුදු ගණනාවකට කලින් මේ වෙලාවටම ඇය මගේ අතේ එල්ලිලා මේ වැල්ල දිගේ ඇවිදගෙන ගියා.

එදා ඇගේ පා සටහන් දෙපැත්තෙන් මගේ පා සටහන් තිබුණා.

අද තිබුණේ මගේ ඒවා විතරයි.

මම සපත්තු දෙක ගලවලා අතට ගත්තා.

සීතල වෙමින් තිබුණු මුහුදු වතුර පාදවල වැදිලා ආපහු යනකොට මතකයක් අරගෙන යනවා වගේ දැනුණා.

“ප්‍රගීත්...”

මම එකපාරටම පිටිපස්ස හැරුණා.

කවුරුත් මට කතා කරලා තිබුණේ නැහැ.

ඒ හඬ තිබුණේ අවුරුදු ගණනකට එහා පැත්තේ.

සංසලා III (අවසන් කොටස)

 

තුන්වැනි සහ අවසාන කොටස — ඇගේ කතාවේ අයිතිය

සංසලා II

පලවෙනි කොටසට

 දෙවෙනි කොටස - පවන් 

“ඔයා කොහොමද පවන්ව දන්නේ?”

සංසලා

කෙටි කතාව දිග කතාවක් වුන නිසා කොටස් තුනකට තමා දාන්නේ

පළමු කොටස - ආගමනය

යුපුන්ගේ සීන් එක මිහිඳු රජතුමාගේ කාලේ වුනානම්

යුපුන්ගේ සීන් එක මිහිඳු රජතුමාගේ කාලේ වුනානම් ,




ඒක ධමනි සීයා - සුපුන් කියන්නේ අපේ රටේ සම්පතක් , ඒ සම්පත අපි රැකගන්ට උවමනායි . එයාට ඔලිම්පික් සඳහා යන්න ජෙට් යානයක් අපේ කුලියපිට්‍ය වෝක්ස් වැගන් කර්මාන්ත ශාලාවෙන් අපි ලබාදෙන්ට කටයුතු කරනවා අපේ රජයක් යටත් .


සර් සර් ඒ සුපුන් නෙවේ යුපුන් - කමක් නෑ අයිසේ මොකෝ වෙන ඔලිම්පික් යන්න එවුන් ඉන්න්වයැ .

තාරා

 

තාරා

එයා  මාව අතහැරලා  ගිය දවසේ ඉඳලා , මගේ කාමරයේ තිබූ ඇගේ සුවඳක් තිබුණ හැම දෙයක්ම  මම අයින් කළා ,  ඒත් එයාව මතකයෙන් අයින් කරනවා කියන එක  කරන්න තියා හිතන්නවත් බැරි වුනා 

කෝපි කෝප්පයේ ඉඳලා ජනේලයෙන් පෙනුණු වැස්ස දක්වා, හැම දෙයක්ම එයාව මතක් කළා. මට කිසි කෙනෙක් රුස්සන්නේ නැතුව ගියා ,  ක්‍රිකට්  ගහන්න  අඬගහන මල්ලි ,  කඩචෝරු කන්න රුපියල් සීයක් ඉල්ලගෙන එන නංගි  ,  කෑම කන්න කියන අම්මා වගේම  කාලයක් මගේ ලෝකයම වෙලා හිටපු මිනිසසු මට කටු ඇනෙන කටුපඳුරු වගේ පේන්න ගත්තා . එයාගේ හෝම් කමින් එක අද ,  මට ඊයේ රෑ ගැන  මතක් වෙනකොට මැරෙන්න හිතුනා. කාලය හිත සුවපත් කරනවා කියලා මිනිස්සු කිව්වත්, මට දැනුණේ කාලය කරන්නේ වේදනාවට හුරු කරන එක විතරයි කියලා.

ෆෙස්බුක් එකේ උඩ පහල යන එකත් එපාවෙලා පැත්තකට දානකොටම තිරයේ ඕපන් වුනේ ග්‍රාමීය ඉන්දියානු පෙදෙසක දර්ශනයක් , තිරය දිහා ටික වෙලාවක් බලන් ඉන්නකොට මට ආවා අමුතු අදහසක් ඔව් ,  

අවසානයේ මම තීරණයක් ගත්තා.

කිසිම සංචාරක කණ්ඩායමක් නැතිව, කලින් සකස් කළ වැඩසටහනක් නැතිව, තනියම ඉන්දියාවට යන්න. බස්වල, බයිසිකල්වල සහ පාරුවල නැගලා, මමවත් නොදන්නා තැනකට ගිහින් මගේ හිත හදාගන්න. සිංහල අවුරුදු නිවාඩුව අල්ලලා සති තුනක නිවාඩුවක් . . ටිකක් අකමැත්තෙන් වුනත් මගේ කතාව දන්න මැනේජර් නිවාඩුව අනුමත කළා 

සිහින කන්ද පාමුල

 

මේ සිහින කන්ද පාමුල පොදි  බැන්ද හීන කන්දම 

මහා වරුසාවක දෙපිලෙම හෝදාගෙන ගිය අන්දම 

පීරමින් මතක ගොන්නම මම උඹව හොයන හන්දම 

මේ අදත් එදා වාගේම මට උඹ ඇතැරුන අන්දම 

|

*

|

ඒ සිහින කන්ද නොදැකම අද කඳුළු ගඟේ දෙඉවුර 

අපි හදපු කඳුළු පිරුණම ගඟ ගලයි අපිව නොදැකම 

නෙක වර්ණ පිරුණු හීනෙක  අපි සුව වින්දේ ප්‍රේමෙක 

ඒ හීන වලින් ඇහැරෙන්නට ඕනෑ නෑ මට සදහට 

|

*

|

වෘන්දා වනයේ කෙලවර ඒ ඈත හිමේ සීතක 

යමුනා ගංතෙර  ඉවුරක පෙම් හීන මවන මොහොතක 

අසෝක මල් යහනක මීදුමෙන් වැසුණු සවසක 

වස් දඬු වැයෙනා ගීතෙක රාධා ඔබ එහි පදවැල 

|

*

|

ලොව නිසසල එක  මොහොතක වන අරණක මල් උයනක 

සුව විඳින සැන්දෑ  යාමෙක ඔබ ඇවිදින් මගේ හීනෙක 

නෙක නේක වර්ණ මතකෙක ඔබ නොගිහින් දුර ඈතක 

රාධා ඔබේ ළඟ මම ලොවටම රහසින් සදහට