ප්‍රේම භීතිකා

 

නින්ද නින්ද නොයන හැන්දෑවේ සොඳුරුයිද මොනතරම්...දුක නැතුවමත් නොවෙයි ඔබ යන්න යනවා නම්.

මට කාලයක් තිබ්බා ඔය සින්දුව ඇහෙනකොට ඇඬෙනවා.මං දන්නෙ නෑ ඇයි කියලා ඒත් ඇඬෙනවා. . ක්‍රෂ් එකක් හිටියෙත් නෑ මට හිත ගිය කෙල්ලෙක් හිටියෙත් නෑ. කොටින්ම එහෙම වුවමනාවක් තිබුනෙත් නෑ. ඒත් ඒ සින්දුව ඇහෙද්දි ඇඬෙනවා.

ඔය අතරෙ තමා මේධානිකා මගේ ජීවිතේට ආවේ. මට ඉස්සෙල්ලම හිතුනේ මොන විකාර නමක්ද මේ කියලා.

මේධා මේධනී මේධානි වගේ නම් අහල තිබ්බට මේධානිකා කියලා නමක් ඇහුවමයි. මේධානිකා ප්‍රතිභාවි ඉරුගල්බණ්ඩාර මේ නම ඇහිච්ච ගමන් මම නම් මට හිතුනෙ මොන හත්වලාමක්ඩ්ද   යකෝ මේ කියලා.

කාලයක් යද්දි මේධානිකා මේධානි මේධා වෙලා අන්තිමට මේධි වුණා. මේධිට ඕන වුනේ හැමදාම ඇවිදින්න යන්න. කොටින්ම කිව්වොත් ට්‍රැවලිං පිස්සෙක්... පිස්සෙක් කිව්වට පිස්සියක්. 

මං ඒකෙ අනික් පැත්ත. මට ඕන වුනේ නිවාඩු දවසට නිදාගන්න. දවසම හරි කමක් නෑ.කොටින්ම මම මහා කම්මැලි ජීවියෙක්.  රෙදි ටික ඔක්කොම බයිසිකලේ පටවගෙන ගෙදර ගිහිල්ලා අම්මට හෝදන්න දාලා රෙදි හෝදගෙන ආපහු කොළඹ එනවා.  ඩේලි රූටින් එකෙන් පිට මම කරන එකම වැඩේ. 

විශේෂ විනෝදාංශයක්, ක්‍රීඩා හැකියාවක්, කලා හැකියාවක් හෝ ගණිතමය, විද්‍යාත්මක හැකියාවක්, විශේෂ ලස්සන පෙනුමක්, උසක්, මහතක් හෝ ඇඟක් නොතිබ්බ කොටින්ම විශේෂයක් නැති මෙලෝ රහක් නැති හාල් කෑල්ලක් වෙච්ච මං වගේ ඩයල් එකකට මේධි වගේ කෙල්ලෙක් කැමති වුනේ ඇයි කියලත් හිතෙනවා.

ගුණරත්නගේ කණ්ඩුල නජිත් ගුණරත්න වන මම,  office එකේ අනිත් එවුන් මට කතා කරේ මගේ මුල් නං වල මුල අකුරු වලින්. ගූකන ගුණරත්න කියලා තමා වැඩිදෙනෙක් කතා කලේ. ඕක ගූකන්නා, ගූකනෙයියා වගේ නම් වලටත් හැරුණා. මුලදි මුලදි ඕක ඇහෙන කොට මට ඇඬෙන්නැති ටික විතරයි. මට හිතාගන්න බැරි ඉස්කෝලෙදි ඔය නම කාටවත් මතක් වුණේ නැත්තේ ඇයි කියලා. පස්සෙ පස්සෙ මට ඕය නම ගාණක් නැතිවුනා , මම ඒකට රියැක්ට් කරන එක නැවතුනාම අනිත් එවුන් මට ඒ නමින් කතා කරන එකත් බොහෝ දුරට න්වැතුණා. ඒත් එකෙක් විතරක් හැමදාම ගූඛාන් කියලා කිව්වා. 

*********

අභිරහස් පාපන්දු ලෝක ශූරතාවලිය

 අභිරහස් පාපන්දු ලෝක ශූරතාවලිය

-------------------------------------------------------------

කටාර් රාජ්‍යය මුදලින් සහ පොසිල ඉන්ධන බලයෙන් ලොව පොහොසත්ම රාජ්‍යයන් අතරට පැමිණි රාජ්‍යයකි. මුදලින් සහ සියලු සැප සම්පතින් ආඪ්‍ය වූ මේ තෙල් ලොව නිල නොලත් රාජ්‍යත්වය හිමි කටාරියට ඉන්පසු අවශ්‍ය වූයේ ලෝකයා හමුවේ සිය නාමය ඉහලට ගෙන යාමට සමත් කුමන හෝ ක්‍රියාවලියකි.

ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම මිලක් ගෙවීමට කටාරියේ එමීර්වරයා වන "තමීම් බින් හමාඩ් අල්තානි" සූදානම් බව ඔහුගේ සමීපතයන්ට ඔහු ප්‍රකාශ කර තිබුණි. ඒ සඳහා සුදුසු කාර්‍යයක් යෝජනා කිරීමේ කමිටුව පත් කෙරුණ අතර එහි මූලිකත්වයට පත්වූ කටාර්හි බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා වන "මොහොමඩ් බින් අහමඩ් අල් මින්සාඩ්" මත එම භාරදූර කාර්‍යය පැටවින.

මාස කීපයක ඇවෑමෙන් මේ සඳහා ඔලිම්පික් හෝ ලෝක පාපන්දු ශූරතාවය කටාර්හි පැවැත්වීමෙන් එමීර්වරයා බලාපොරොත්තු වල ප්‍රසංශාවේ පියාපත් කටාරියට ලබාගත හැකි බව කටාර් අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍යාංශය යටතේ වන කටාර් බුද්ධිඅංශයේ මූලස්ථානය වන ජෝර්ජ්බුශ් සෙන්ටර් හිදී කටාර් එමීර්වරයා වෙත සැලකර සිටින ලදී.

කෙටි කාලයක් තුල විශාල අවධානයක් කටාරියට ලබාගැනීමටනම් ඔලිම්පික් උළෙලට වඩා පාපන්දු ලෝක කුසලානය සුදුසු බව එහිදී ඒකමතිකව තීරණය විය.

අභියෝගය ඇරඹුණේ ඉන්පසුවය. කටාරිය ලෝක පාපන්දු ශ්‍රේණිගතකිරීම්වල මුල් සියය අතරවත් නැත. ඒවනවිටත් ඔස්ට්‍රේලියාව, ජපානය, දකුණු කොරියාව , ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ ඉන්දුනීසියාව තමන්ගේ ලංසු ඉදිරිපත් කර තිබුණි.. ඔවුන් සියල්ල ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල කටාරියට ඉහලින් සිටින සහ මූල්‍යමය අතින් ස්ථාවර රටවල් විය. කටාරියද තම ලංසුව ඉදිරිපත් කලද ඇමරිකාවේ සහ ඉන්දුනීසියාවේ ලංසු ඉතා ඉහල බවට විශ්වාසයක් පැවතිණ. 

ගීතමය සිතුවම

 

පහේ ශිෂ්‍යත්වේ පාස්වෙලා හයවසරට එන පොඩි එවුන් එන පලවෙනි දවස. පොඩි එවුන් පිළිගන්න හදපු ප්ලාස්ටික් මල් තොරණ ගේට්ටුවේ ගහලා. මේකට අලුත් මල් ටිකක් ගෙන්න තිබ්බනම් හොඳයි නේද කියලා කීප සැරයක්ම අංශභාර සර්ට කියන්න හිටියට කියන්න බැරිවුනා නේද කියල වත්සලා ටීචර්ට මතක් වුනා. ඒ අස්සේ සාදරයෙන්  එකේ දයන්නයි,  පිළිගනිමු කියන කෑල්ලේ ඉස්පිල්ලයි  වැටිලා. සා..රයෙන් පලිගනිමු.. මේ බැනර් එක දැන් අවුරුදු දහයකටත් වැඩියි.මෙහෙමවත් අකුරු තියෙනවා ඇති.

ගෙටුවේ තොරණ යටින් එන පොඩි එවුන් බැනර් එක කියවලා සමහරු කට අතින් වහගෙන හිනාවෙනවා, සමහරු හිනාවෙලා අම්මලා තාත්තලා දිහා  උඩ බලනකොට අම්මලා තාත්තලා රවනවා. ඒ ළමයි අමාරුවෙන් හිනාව නවත්තගෙන අම්මලා පස්සෙන් ගාටනවා. මේක දැක්කම වත්සලා ටීචර්ට පොඩි ලැජ්ජාවක් ආවා. එත් ඉතින් තමුන්ට මේකේ මැදිහත් වෙන්න පුලුවන් සීමාව දැනගෙන වැඩ කරන එක ඇඟට ගුණයි . පැන්සන් යන්න තියෙන මේ අවුරුදු දෙකට තුනට ඈතකට යන්න ඕන නෑනේ.

************

බඹර විස

"පුතා...කොහෙටද යන්නෙ.."

"මම UK යන්න ආන්ටි..."

"UK වල කොහෙද.. ?"  

"එන්ෆීල්ඩ් "

"අහ්.. මමත් UK යන්නෙ.. මම යන්නෙ හැබැයි බ්‍රිස්ටල් . දුව ලඟට. එහෙ ටික දවසක් ඉඳලා ආපහු  ඩුබායි යනවා..

කියනවත් එක්කම ආන්ටි ලඟ තිබ්බ හෑන්ඩ් බෑග් එක බිමට වැටුණා.. ඒක ඇහිඳලා දුන්නෙ ආන්ටි කොන්දට අත තියාගෙන නැවෙන්න අමාරුවෙන් උත්සාහ කරලා ,අසරණ වෙලා මගේ දිහා බලපු නිසා .

"අනේ තෑන්ක් යූ සෝ මච් පුතා". කියපු ඇන්ටි මගේ බෙල්ල බදාගෙන හග් කලේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැති වෙලාවක.. ඒක මට පොඩි ලැජ්ජාවක් වගේ දැනුනෙ ඒ වෙලාවෙ කටුණායක එයාපෝට් එක සෑහෙන බිසී වෙලාවක් නිසා.

කොහොමත් ඩිපාචර් එකෙන් ඇතුලට ආපු පලවෙනි තප්පරේ ඉඳලම මෙහෙම ඇණයක් සෙට් වෙච්ච එක නං සාපයක්..

ඉස්සර ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ බස් එකට නැග්ගත් සීට් එකේ අනික් කොනට කෙල්ලෙක් වාඩිවෙනකං බලාගෙන ඉන්නකොට වෙන්නෙත් මෙහෙම සන්තෑසිම තමා. ඒ අතිං මාර වාසනාවන්තයි.

සිකුරා නලල් තලේ..

 " ආ එන්න මහත්තයා .. අන්න අර මිසී ගාවට යන්න", මං එතනට යනකොටම ෆෝන් එක කනේ ගහගත්ත ටිකක් සුදු ලස්සනට උසට පෙනුන මිස් නැගිටලා ඈතට ගියා.

මම වැඩ කරන්නෙ රජයේ බැංකුවක. ඇත්තටම කිව්වොත් අපිට ඉතිං එහෙමට අගහිඟයක් නෑ..හැබැයි මේ අපේ තාත්තට ඒ කාලෙ හම්බවුන ස්වර්ණභූමි ඉඩමක් තියෙනවා ටවුමෙන් ටිකක් ඈතට වෙන්න. ඒක ළඟ අලුතෙන් පටං ගත්ත ගාමන්ට් එක නිසා ඒකෙ කාමර කෑලි ටිකක් හදලා ගාමන්ට් ගෑල්ලමයින්ට කුලියට දෙමු කියලා අදහස දැම්මෙ අපේ නෝනා.

ඇස්වහක් කටවහක් නෑ දියුණු වෙන්ඩම උපන් කෙල්ල.. කපු හාමිනේ අපේ අම්මා එක්ක කිව්වෙ එහෙම. අපේ අම්මගෙ කීමට පිටින් යන එක කරන්ඩ අමාරු දෙයක් නෙවේ කොහොමටත්  කරංඩ බැරි දෙයක්. 

" ඔයාගෙ අම්මා මට කැමතිවෙන්ඩනං මට අලිබබාගෙ හොරකං කරපු වස්තුව හරි ඇලඩින්ගෙ පුදුම පහණ හරි ලැබෙන්ඩ වෙනවා"

ලක්ෂිකා කිව්වෙ එහෙම. කැම්පස් එකේ මගේ බැච් එකේම ලක්ෂිකා හරිම උපේක්ෂා සහගත කෙල්ලෙක්. අවුට් වෙලා මට බැංකුවේ රස්සාව හරියද්දි ලක්ෂිකා තෝරගත්තෙ ටීචිං. ඒ රස්සාවට එයා ආස කලේ හිතන්නත් බැරි විදිහට.

" ඔය ඉස්කෝල ගෑණු මහ කුඩුකේඩුයි... අනික අතටපයට ගාණක් ලැබෙන රස්සාවක්ද ඒ."

ඒ අපේ අම්මා...

රමණීයයි ඒ මධුර ජවනිකා

උදේම දවස කනවා කියලා මට චෝදනා කරපු නැන්ද මාමලාට ආච්චි පුංචිලට ආයුබොවන් වැන්දාසන්තෝ. ඔය ඉස්කෝලෙ කාලෙ හැමෝටම ඉන්නවනෙ ගැන්සි. අපිටත් ඉතිං ඔය තුන් හතර , පස් හය, හය හත්, හත් අට , අට නව දෙනෙක් ආදී වශයෙන් ගැන්සි හිටියා.

 එක එක ටාස්ක් එකට අනුව ගැන්සියේ ගණපූර්ණය වෙනස් වෙනවා. මලගෙවල් ගැන්සියේ හයදෙනෙක් ඉන්නවා. උංගෙ නම් මෙතන කිව්වොත් ආයෙ ගෙදර යන්න වෙන්නෙ නැති නිසා නම් ඕන නෑ. 

 ***********

අක්කට හැටයි

.

මොනවා ඒ කියන්නෙ අක්කා මැරිලා.. හරියටම හැටවෙනි උපන්දිනේ දවසේ. 

ඒත් අක්ක මැරිලා. උපන්දිනේ දවසෙම

**************

මට මතක කාලෙ ඉඳංම අක්කා හරි ලොකුයි. මට අක්කා එක්ක සෙල්ලං කරපු රංඩු කරපු, එකට ඉස්කෝලෙ ගිය කාලයක් මතක නෑ. 

නෑ නෑ... මට වයස නිසා නෙවේ. මට එහෙම කාලයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ වෙනුවට මට මතක අක්කා මාව ඉස්කෝලේ එක්කං ගිය හැටි. මාව නාවපු, කවපු, මාව පංති එක්කං ගිය හැටි. 

අක්කා මාව ඉස්කෝලෙන් දාලා ගාමන්ටෙකේ වැඩට ගියා.

***********

අක්කගෙ නම අනූපමා වුනාට අක්කට අපේ අම්මා කිව්වෙ මූසලී කියලා.  ඒ දවස්වල අම්මගෙ කටේ තියෙන්නෙම. 

" මම මොන කරුමයක් පල දීලා මේ නාකි මිනිහෙක් බැඳගත්තද මංදා. ඒ මදිවට මට වඩා අවුරුදු පහ හයකට බාල මේ හෝන්තුවකුත් එක්ක"

අපේ තාත්තා ඉස්සර පොලී කාරයා. එයා විල්සන්. කට්‍ටිය එයා ඉන්න තැන කිව්වෙ "විලී මහත්තයා" කියලා.   එයා නැති වෙලාවට කිව්වෙ  "වින්න පොලී" කියලා. හැබැයි එහෙම කියපු  ගොඩක් මිනිස්සුන්ගෙ ගෙවල්වල පොඩිම එකා වින්න පොලීගෙ හැඩරුවමයි.

*************

වල කතාව

ඔන්න කලිංම කිව්වා වැඩිවිය පැමිණිලා නැති එවුං මේක කියවන්ඩ ඒපා...

 ඔය අපි වගේ වලපයයි ගොඩ පයයි ඉන්න ඒ කාලෙ හද්ද ඩොටේ ජීවත්වුන එකාලට මතක ඇති ඉස්සර කාලෙ ගමේ ගෙවල් වල තිබ්බා වල වැසිකිලි , සිංහලෙං ඕවට කිව්වෙ වල කක්කුස්සි කියලා.

ඒවාගෙ සැකැස්ම ඉතිං මම කියන්ඩ ඕන නෑ. නමේම තියෙනවනෙ සැකැස්ම.

හම්මට සිරි ඉතිං මට නං මතකයි ඔය වල කක්කුස්සි හොඳට. ඉස්සර අපේ අම්මලගෙ මහගෙදර තිබ්බෙ ඕකක්. ඒක ගෙදර ඉඳං කිලෝමීටර් බාගයක් විතර ඈත වත්ත පහල. 

රෑට යන්න වුනොත් හුලුඅත්තක් බැඳගෙන යන්න ඕන. මං පොඩි කාලෙ පට්ට බයයි රෑට ඕකට යන්න. යන පාරෙ මග දාලා ළිඳ ලඟිං හෝදගෙන එනවා.  උදේම ආච්චි හරි මාමා හරි යනකොට උන්ට පෑගිලා මර ජරමරයයි. උදේම හොඳ පදෙං ඇහෙනකොට හෙමීට මාරුවෙලා ඉන්නවා අහුවුනොත් ආයෙ කන නියමිත තැන තියෙනවා බොරු. 

අනික් ආතල් එක සතියර දෙසරයක් විතර ඕකට භූමිතෙල් දාන්න ඕන නැත්තං කැරපොත්තො ඕසෙට. 

ඉතිං ගිහිං රෙනකොට බෙට්ට තඃ ගාලා අරකට වැටෙනකොටම කැරපොත්තො පියාඹලා ඇවිත් පුකේ වහනවා. 

හූ කියාගෙන දුවන්නෙ ඒ වෙලාවට